Sunday, April 23, 2017

ഒളിഞ്ഞുനോട്ടം



ളിഞ്ഞുനോട്ടം
ഉദാത്തമായതും അന്യം നിന്നുപോവാത്തതുമായ
കലയെന്നാണ് ചരിത്രം പറയുന്നത്.

ചരിത്രം ആരാണ് നിർമ്മിച്ചെടുക്കുന്നതെന്നും
പൊളിച്ചടുക്കുന്നതെന്നുമുള്ള ചോദ്യം ഞാനും നിങ്ങളും
അബദ്ധത്തിൽ പോലും ചോദിച്ചേക്കരുത്.

പൊൻവെയിൽ നേരത്ത്
ചാറ്റൽ മഴയുണ്ടാവരുതെന്നാണ്
സദാചാരക്കമ്മിറ്റിയുടെ പുതിയ താക്കീത്.

കാരണം,
മഴയും വെയിലും ഒന്നിച്ചു തിമിർക്കുമ്പോൾ
കുറുക്കൻ കല്യാണം കഴിക്കുമത്രെ!
ഈ രീതിയിലാണോ കുറുക്കന്റെ കല്യാണമെന്ന്
ചാനൽചർച്ചയിൽ തീരുമാനമാവാത്തൊരു
വാചകക്കസർത്ത്.

ചവച്ചു ചവച്ച് മോണ വേദനിച്ചാലും
തുപ്പാനും ഇറക്കാനും കഴിയാതെ
ഓരോ വാർത്താ ബുള്ളറ്റിനിലും
എത്ര വിധ ഇറച്ചിക്കഷ്ണങ്ങളാണ്
എന്റെയും നിങ്ങളുടെയും വായിലേക്കവർ നിത്യേന
ചുരുട്ടിത്തിരുകുന്നത്.

മൂന്നുദിവസം മുമ്പത്തെ ലൈവ് ചർച്ച
സ്വീകരണമുറിയും കുഞ്ഞുസ്‌ക്രീനും തീ പടർന്നൊടുക്കം
മാഞ്ഞു മറഞ്ഞതെങ്ങനെയെന്ന്
ഓർക്കുന്നുണ്ടോ ഞാനും നിങ്ങളും..

മറവിയുടെ മഞ്ഞുമറയിലേക്ക് ഇനിയുമേറെ വരും
കാതും നെഞ്ചും പൊള്ളിക്കുന്ന വർത്തമാനങ്ങൾ

മറവി വല്ലാത്തൊരനുഗ്രഹമാണ്.
മറവി ഉത്തമമായൊരു ഔഷധമാണ്
അതുകൊണ്ടാണല്ലോ വാർത്തകളിലെ തീമണം
ഒന്നിരുട്ടി വെളുക്കുമ്പോഴേക്കും ഞാനും നിങ്ങളും
വിസ്മരിക്കുന്നത്.

ഇനി നമുക്ക് ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന സൂത്രമിതാണ്.
കണ്ണുകൾ പൊത്താം.. കാതുകൾ മൂടാം.
ചുണ്ടിനു മീതെ വിരലൊട്ടിച്ചു നിർത്താം.
ഇനിയുമൊരുപാട് കാണാനും കേൾക്കാനുമുണ്ടല്ലോ
ശബ്ദചിത്രങ്ങളും ചിത്രമില്ലാ ശബ്ദങ്ങളും.


********************************


Thursday, January 26, 2017

പാടാതിരിക്കാൻ വയ്യെടി തെയ്യേ......



'പാട്ടും പരുന്ത കെട്ടും ഞാൻ പണ്ടെ മറന്നേ
കൊട്ടും കുരവയും ഞാൻ പണ്ടെ കളഞ്ഞേ..
എന്നിട്ടും പാടാതിരിക്കാൻ വയ്യെടി തെയ്യേ,
എന്നിട്ടും കൊട്ടാണ്ടിരിക്കാൻ വയ്യെടി തെയ്യേ...
ഇനിയുള്ള കാലം നമ്മള് പാടാണ്ടിരുന്നാൽ
നാടിന്റെ നട്ടെല്ല് പൊട്ടി നമ്മള് ചാവും
ചാവാണ്ടിരിക്കാനെങ്കിലും പാടെടി തെയ്യേ,
പാടീട്ട് ചാവാനെങ്കിലും പാടെ ടി തെയ്യേ...'


ഇഷ്ടമുള്ള നാടൻപാട്ടുകളിൽ ഒന്നാണിത്.
അതിലെ ആദ്യത്തെ ചില വരികളാണ് മുകളിൽ.

ഇത് ആരെഴുതി എന്നൊന്നും അറിയില്ല.
എന്നാലും ഹൃദയത്തിലുണ്ട് വർത്തമാനകാല ആധികളിൽ സമരവീര്യത്തിന്റെ ഈരടികളായി ഇത്. നാടിനെ മൂടുന്ന ഇരുട്ടിനെ നോക്കി
'ഇനിയുള്ള കാലം നമ്മള് പാടാണ്ടിരുന്നാൽ
നാടിന്റെ നട്ടെല്ല് പൊട്ടി നമ്മള് ചാവും.
ചാവാണ്ടിരിക്കാനെങ്കിലും പാടെടി തെയ്യേ,
പാടീട്ട് ചാവാനെങ്കിലും പാടെ ടി തെയ്യേ....
എന്നുറക്കെ പാടുമ്പോൾ അതൊരു സമര മുദ്രാവാക്യം കൂടിയായി മാറ്റൊലി കൊള്ളുകയാണ്.
കെട്ട കാലത്തിന്റെ കറുപ്പടയാളങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനും അതിനെതിരെ ശബ്ദമുയർത്താനും കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ നമുക്കെന്തിനാണ് പാട്ടും കവിതയും. നമുക്കെന്തിനാണ് ഭാഷയും സംസ്കാരവും.

ഇന്ത്യയെന്ന വികാരത്തെ, ഇവിടെ നിലനിന്നു പോരുന്ന ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളെ കശാപ്പ് ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിലാണ് നാം.
രാജ്യത്തിന്റെ പുരോഗതിയിൽ അഭിമാനിക്കുന്ന ഓരോ പൗരന്റെയും  ഉള്ളിൽ  ഭയം ചുരമാന്തുന്ന അവസരത്തിലൂടെയാണ് നാം സഞ്ചരിക്കുന്നതും. ഈ ഭീതികളൊന്നും ഭാവനയിൽ നിന്നും ഉയിർകൊണ്ടതല്ല. മറിച്ച് അവയ്ക്ക് ആക്കം കൂട്ടുന്ന ദൃശ്യങ്ങളാണ് നമുക്ക് മുമ്പിൽ തെളിയുന്നതത്രയും. എഴുതരുതെന്നും, പറയരുതെന്നും, പാടരുതെന്നും, വരയ്ക്കരുതെന്നും ആരൊക്കെയോ തിട്ടൂരമിറക്കുന്നു. കാണാൻ പാടില്ല, കേൾക്കാൻ പാടില്ല, കഴിക്കാൻ പാടില്ല എന്നിങ്ങനെ ജനജീവിതത്തിന്റെ ആവിഷ്കാരങ്ങൾക്കു മേൽ മാത്രമല്ല, ജീവിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും പൗരന്മാരുടെ അവകാശങ്ങൾക്ക് നേരെയും വരെ വിലങ്ങുകളും വിലക്കുകളും തീർക്കുവാൻ ഭഗീരഥ പ്രയത്നത്തിലാണ് മതേതര ജനാധിപത്യ ഭാരതത്തിന്റെ രക്ഷകക്കുപ്പായം സ്വയമണിഞ്ഞ ഒരു കൂട്ടർ.

മതേതരത്വമാണ് ഇന്ത്യയെന്ന മഹാരാജ്യത്തിന്റെ ജീവവായു. ഈ ഭൂമികയിൽ പിറവി കൊണ്ടതിൽ അഭിമാനിക്കുന്ന ജനകോടികളിൽ ഒരാളായി ഞാനുമുണ്ട്. ഇന്ത്യയുടെ ഭൂതകാല ചരിത്രങ്ങളിൽ പരതുമ്പോൾ അടിയന്തിരാവസ്ഥയെന്ന കറുത്തൊരു പാട് അനേകം മനസ്സുകളിൽ ഇന്നും മായാതെ നിൽപ്പുണ്ടെങ്കിലും ലോകത്താകമാനം ഇന്ത്യയെന്ന നാമം കൂടുതൽ പ്രകാശമയമായി നില കൊള്ളുന്നുണ്ട് എന്നത്‌ സ്മരിക്കാതെ വയ്യ.

എങ്കിലും വൈവിധ്യങ്ങളുടെ കേദാരമായ നമ്മുടെ മണ്ണിൽ നടക്കാൻ പാടില്ലാതിരുന്ന ചില അനിഷ്ടസംഭവങ്ങൾ അരങ്ങേറുമ്പോൾ ലോകഭൂപടത്തിൽ നാം വരച്ചു ചേർത്ത യശസ്സിനാണ് മങ്ങലേൽക്കുന്നത്. രാജ്യത്തിന്റെ അന്തസ്സ് മുറുകെ പിടിക്കാൻ നാം തെരഞ്ഞെടുത്തവരിൽ ചിലർ തന്നെ മനുഷ്യരെ പല കാരണങ്ങൾ പറഞ്ഞ് വിവിധ കള്ളികളിലാക്കി നിർത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അതിനെതിരെ വാക്കു കൊണ്ടും അക്ഷരങ്ങൾ കൊണ്ടും പരിച തീർക്കുന്നവരെ ഇല്ലാതാക്കാനും മൗനത്തിലേക്ക് ചവിട്ടി ത്താഴ്ത്താനും  കച്ച മുറുക്കുന്നവരെ കരുതിയിരിക്കേണ്ട കാലവുമാണിത്.

ഫാഷിസം അതിന്റെ സകല രൗദ്രഭാവങ്ങളും പ്രകടിപ്പിച്ച്  ഇന്ത്യയിലെ സാധാരണക്കാരനെ ഭയപ്പെടുത്തി, വരുതിയിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന പൗരസ്വാതന്ത്ര്യം തൃണവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്നു. ഗോവിന്ദ് പൻസാരെ, എം.എം. കൽബുർഗി, നരേന്ദ്ര ദബോൽക്കർ, പെരുമാൾ മുരുകൻ എന്നിങ്ങനെ നീളുന്ന പട്ടികയിൽ ഇനി മലയാളത്തിന്റെ പ്രിയ എഴുത്തുകാരൻ എം.ടി.വാസുദേവൻ നായരും എം.എം. ബഷീറും സിനിമാ പ്രവർത്തകൻ കമലും വരെ.

അതിനാൽ തന്നെ വന്നെത്തിയ റിപ്പബ്ലിക് ദിനത്തിൽ ഇന്ത്യയുടെ ഭൂതകാല സ്മരണകൾ പുതിയ കാലത്തിലേക്ക് പരിവർത്തിപ്പിക്കേണ്ടതിന്റെ അനിവാര്യത ഉൾക്കൊണ്ടുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങളാണ് യഥാർത്ഥ രാജ്യസ്‌നേഹികളിൽ നിന്നുമുണ്ടാവേണ്ടത്.
മറഞ്ഞു പോയ തലമുറ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച മാനവ സാഹോദര്യവും ഐക്യവും മഹാഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളിലും വറ്റാത്ത ഉറവ പോലെ ഇനിയുമേറെ കാലം നിലനിൽക്കണം. അതങ്ങനെ നിൽക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.
ഇതൊരു പ്രതീക്ഷയാണ്. ഇന്ത്യയിലെ വൻഭൂരിപക്ഷം ഹൃദയങ്ങളിൽ നിന്നുമുയരുന്ന പ്രാർത്ഥനാ മന്ത്രമാണ്.
നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ മറ്റൊരു ലോകമാക്കാൻ, എല്ലാ ചരിത്രസത്യങ്ങളെയും മായ്ച്ചു കളഞ്ഞ്  പുതിയവ എഴുതിച്ചേർക്കാനും നിർമ്മിച്ചെടുക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നവർ മൂഢസ്വർഗ്ഗത്തിലാണ്.

താൽക്കാലിക നേട്ടങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ഭാരതത്തിന്റെ മാനവിക മൂല്യങ്ങളും ഐക്യവും സാഹോദര്യവും തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർ തോറ്റു പിൻവലിയുമെന്ന് കാലം തെളിയിക്കും.
നാമെല്ലാം ഇന്ത്യക്കാരാണെന്നും ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും ഭാഷയുടെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും പേരിൽ പരസ്പ്പരം പോരടിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ദുഷ്ടശക്തികളെ തിരിച്ചറിയാനും അവർക്കെതിരെ പ്രതിരോധം തീർക്കാനും കൈകോർത്ത് മുന്നേറാമെന്ന്  പ്രതിജ്ഞയെടുക്കാം.

*******************************


2017 ജനുവരി 26  ഗൾഫ് മാധ്യമം,
(റിപ്പബ്ലിക് ദിന സപ്ലിമെന്റിൽ  പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്)

___________________________________________

Tuesday, November 1, 2016

മഴ നനഞ്ഞ വീട്




ഗൃഹനാഥനും ഭാര്യയും പതിനാറും പതിനേഴും വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന രണ്ടു പെൺമക്കളും മുകുന്ദന്റെ  വീട്ടിൽ  വന്നു. 
ഒരു ജന്മത്തിന്റെ ആഴമുള്ള സൗഹൃദച്ചിരി അവരുടെ മുഖത്ത് മിന്നി.

അയൽപക്കത്തെ പുതിയ താമസക്കാരായിരുന്നു അവർ.
ഗൃഹപ്രവേശവിരുന്നിലേക്ക് ക്ഷണിക്കാനാണ് അവർ വന്നത്. വീടും പരിസര വും വൃത്തിയാക്കുവാനും ചില ഒരുക്കങ്ങൾ നടത്താനായി കഴിഞ്ഞ ദിവസം തന്നെ താമസമാരംഭിച്ചുവത്രേ.
'കൂട്ടും കുടുമ്പോമൊക്കെ കുറവാ. എല്ലാറ്റിനും ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം ഉണ്ടാവണം..'
പടിയിറങ്ങാൻ നേരം ഭാര്യയുടെ കൈകൾ ചേർത്ത് പിടിച്ചു ആ സ്ത്രീ മൃദുവാ യി മൊഴിഞ്ഞു. ഞങ്ങൾ ഒപ്പമുണ്ടെന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഭാര്യയുടെ മിഴിത്തുമ്പ് ഈറനായി.
മുറ്റവും കടന്ന്‌ അവരുടെ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറുന്നതു വരെ ഭാര്യ അവരെ നോക്കി നിന്നു. മുറ്റത്തെ ചെടിപ്പടർപ്പുകളുടെ മറവിനപ്പുറമായിരുന്നു അവരു ടെ കൊച്ചുവീട്.
കൂട്ടും കുടുമ്പോമൊക്കെ കുറവാണെന്ന് പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു. 
ഗൃഹപ്രവേശ ദിവസം പരിസരത്തെ ചിലരും അയാളുടെ കൂടെ ജോലി ചെയ്യു ന്ന കുറച്ചാളുകളും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ..
പരിപാടി ഉച്ചയ്ക്കായിരുന്നു.
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചിരുന്നാണ് ഭക്ഷണം കഴിച്ചത്.
പിന്നീട്, ചിരിയിൽ പൊതിഞ്ഞ സന്തോഷവർത്തമാനങ്ങൾ പൊടുന്നനെ തീർന്ന പോലെ, മഴ പെയ്തേക്കുമെന്ന കാരണവും പറഞ്ഞ് വന്നവരെല്ലാം വളരെ ധൃതിയിൽ ഇറങ്ങിപ്പോയി.
മുകുന്ദനും ഭാര്യയും കുട്ടികളും പിന്നെയും ഏറെ നേരം കഴിഞ്ഞാണ് അവിടു ന്നിറങ്ങിയത്.
ഭാര്യയുടെയും നിങ്ങളുടെയും സ്വന്തക്കാരാരും പരിപാടിക്ക് കണ്ടില്ലല്ലോയെ ന്ന് പടിയിറങ്ങുമ്പോഴുള്ള മുകുന്ദന്റെ ചോദ്യം അയാളുടെ മുഖത്ത് നിസ്സംഗത പരത്തി.
വർഷങ്ങളായി  എനിക്കും അവൾക്കും സ്വന്തക്കാരുടെ സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ട് 
രണ്ടു ജാതിയിൽ പെട്ടവർ പ്രണയിച്ചതാണ് ഞങ്ങൾ ചെയ്ത കുറ്റം. വല്യ ആളുകളാ അവര്.
മാനത്തെ മഴക്കാറ് അയാളുടെ കണ്ണിലും മുകുന്ദൻ കണ്ടു.

രാത്രി ചാറ്റൽ മഴയുണ്ടായിരുന്നു.

മുകുന്ദൻ ഉമ്മറത്തിരുന്ന് അവരുടെ വീട് മഴയിൽ നനയുന്നത് നോക്കി നിന്നു. പുതുമഴയിൽ എവിടുന്നോ വന്നു ചേർന്ന കുഞ്ഞുതവളകൾ വീട്ടുമുറ്റത്ത് തലങ്ങും വിലങ്ങും ചാടി.
എന്തിനാ ഈ തണുപ്പത്തിരിക്കുന്നതെന്നും ചോദിച്ച് ഭാര്യ മുകുന്ദനോട് പരിഭവിച്ചു. അയാൾ അകത്തു കയറി വാതിലടച്ചു.
അവൾ ഭക്ഷണം വിളമ്പി.
മക്കൾ മുകുന്ദനഭിമുഖമായും ഭാര്യ അയാളുടെ കസേരയോട് ചേർന്നിരുന്നും ഭക്ഷണം കഴിച്ചു തുടങ്ങിയ നേരം പുതിയ വീട്ടിൽ നിന്നും കൂട്ടക്കരച്ചിലിന്റെ നേർത്ത ശബ്ദം വീടിന്റെ അടഞ്ഞ വാതിലിനുള്ളിലൂടെ അകത്തേക്കൊലിച്ചു.

മക്കൾ അനക്കമറ്റ്‌ നിന്നു.  ഭാര്യ കൂടുതൽ മുകുന്ദനിലേക്കൊട്ടി.

കൈയിൽ പറ്റിനിന്ന കറിയിൽ കുഴഞ്ഞ വറ്റുകൾ പ്ലെയിറ്റിലേക്ക് കുടഞ്ഞ് മുകുന്ദൻ ധൃതിയിൽ എഴുന്നേറ്റു.
അയാളൊരു പക്ഷെ വെള്ളമടിച്ചോണ്ടു വന്ന് ബഹളമുണ്ടാക്കുകയാവും. പുതിയ ആൾക്കാരാ.. എന്താ ഏതാ എന്നറിയാതെ ഓരോന്നിൽ ചെന്ന് പെടേണ്ട. നിങ്ങളിത് കഴിച്ചു മുഴുവനാക്കിക്കെ..
ഭാര്യയുടെ ശബ്ദത്തിൽ മഴക്കോളുണ്ടായിരുന്നു.
മക്കളുടെ കണ്ണിൽ കാർമേഘം പോലെ അന്ധാളിപ്പ്.

പൊടുന്നനെ വാതിൽ ആരോ ഊക്കോടെ തട്ടി.
വാതിലിനപ്പുറത്തെ ഇരുട്ടിൽ  നിന്നും വാക്കുകൾ വ്യക്തമാകാത്ത കരച്ചിൽ.

വാതിൽപ്പാളികളിൽ നിന്നും വീട്ടിനുള്ളിലേക്കെത്തുന്ന ഒച്ച മുകുന്ദന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ പ്രതിദ്ധ്വനിച്ചു. അയാളുടെ തോളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന ഭാര്യയുടെ കൈ ഒന്നയഞ്ഞു.

ഉമ്മറത്ത് വെളിച്ചം പരന്നു.
വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ മുകുന്ദന്റെ മുഖത്തേക്കും നഗ്നമായ നെഞ്ചിലേക്കും മഴക്കാറ്റ് പറ്റിപ്പിടിച്ചു. അയൽവീട്ടിലെ രണ്ടു പെൺകുട്ടികൾ കണ്ണീരിലും മഴയി ലും നനഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.
എന്താ മക്കളെ.. മുകുന്ദനും ഭാര്യയും ചകിതരായി.

പെൺകുട്ടികൾ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.

അച്ഛൻ മിണ്ടിണില്യ.. അനങ്ങുന്നൂം ല്യ.. അത്താഴം കഴിച്ചു  കിടന്നതാ..
പെൺകുട്ടികളുടെ വാക്കുകളിൽ കണ്ണീർച്ചടവ്.

മുറ്റത്തെ മഴയിലൂടെ നടന്ന് അവരുടെ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ ബലമാ യി പിടിച്ചിരുന്നിട്ടും പെൺകുട്ടികൾ കട്ടിലിൽ നിശ്ചലമായി കിടക്കുന്ന അച്ഛന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് അലമുറയിട്ട് വീണു. 
കട്ടിലിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ബോധരഹിതയായി കിടക്കുന്ന സ്ത്രീയെ മുഖത്ത് വെള്ളം തളിച്ച് ഉണർത്താൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് ഭാര്യ.

ഇനി നമ്മളെന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?
മുകുന്ദൻ ഭാര്യയുടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. 

അച്ഛന്റെ നെഞ്ചത്ത് മുഖം പൊത്തിക്കരയുന്ന പെൺകുട്ടികളെ അടർത്തിയെടു ക്കാൻ ഏറെ പാടുപെട്ടു.
മക്കളെ.. നിങ്ങളുടെ ആൾക്കാരെ വിവരമറിയിക്കണ്ടേ.. ഫോൺ നമ്പർ കിട്ടിയി രുന്നെങ്കിൽ..
എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് ഊഹമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും അന്നേരമങ്ങനെ ചോദിക്കാനാ ണ് മുകുന്ദന് തോന്നിയത്.

അമ്മയുടെ അകന്ന ബന്ധത്തിലെ ഒരമ്മാവനെയും ചിറ്റപ്പനെയും പിന്നെ ആരുമ റിയാതെ അച്ഛനെ സഹായിച്ചിരുന്ന പ്രകാശ് മാമനെയും ഞങ്ങള് വിളിച്ചു. അവരാരും വരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. മറ്റുള്ളോര് വരാൻ സമ്മതിക്കൂല. അബോധാവസ്‌ഥയിൽ നിന്നും കണ്ണ് തുറന്ന അമ്മയുടെ ദേഹത്തേക്ക് പെൺ കുട്ടികൾ കുഴഞ്ഞു വീഴുന്നു. 
]ആ സ്ത്രീക്കൊപ്പം ഭാര്യയും വിതുമ്പുകയാണ്.

മുകുന്ദൻ മേശപ്പുറത്തു നിന്നും മൊബൈൽഫോൺ കൈയിലെടുത്ത്‌ ഒടുവിൽ ഡയൽ ചെയ്ത നമ്പറിൽ വിരലമർത്തി കാതോർത്തു.

'നിങ്ങളിങ്ങനെ വിളിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല മക്കളെ..' 
ഫോണിനപ്പുറത്ത് ഒരു സ്ത്രീയാണ്.

ഞങ്ങളൊരു യാത്രയിലാണ്. എല്ലാ ദേവാലയങ്ങളും കാണണം. മനസ്സ് തുറന്നു പ്രാർത്ഥിക്കണം.ഒരു തീർത്ഥയാത്ര. കുറെ ദിവസം കഴിഞ്ഞേ തിരിച്ചെത്തൂ...

'സഹായത്തിന്‌ കൈ നീട്ടുന്ന മനുഷ്യനെ കാണാതെ ഏതു ദൈവസന്നിധിയിലേ ക്കാ നിങ്ങൾ..'
മുകുന്ദൻ ചോദിക്കുന്നതിനു മുമ്പേ സ്ത്രീശബ്ദം നിലച്ചു.

പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്. 
വീട്ടിനുള്ളിൽ ഹൃദയം പൊട്ടിയുള്ള കരച്ചിലിന്റെ ഒച്ച മഴയുടെ സീൽക്കാര ത്തിനും മുകളിലേക്ക് കനക്കുകയാണ്. 
വാതിലുകളില്ലാതെ ചുമരുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരിടത്ത്  അകപ്പെട്ട പോലെ സ്തബ്ധനായി നിൽക്കുന്ന മുകുന്ദൻ ആ മഴത്തണുപ്പിലും വിയർത്തൊലിച്ചു.


******************* 

വാരാദ്യ മാധ്യമം, 2016 ഒക്ടോബർ 16  ഞായറാഴ്ച 

***********************************************************************

Tuesday, August 30, 2016

കാട്




മഞ്ഞമലയുടെ ചോട്ടിൽ നെടുനീളെ
പച്ചനിറമുള്ള കാടുണ്ട്.
മഞ്ഞമലയുടെ ചോട്ടിൽ നെടുനീളെ
പച്ചനിറമുള്ള കാടുണ്ട്.

മഞ്ചാടിക്കുന്നുകൾ കാവല് നിൽക്കണ
മണ്ണിൻമണമുള്ള കാടുണ്ട്.
മഞ്ചാടിക്കുന്നുകൾ കാവല് നിൽക്കണ
മണ്ണിൻമണമുള്ള കാടുണ്ട്.

കാടിന്റെയുള്ളില് കരള് കുളിർപ്പിക്കും
തെളിനീരൊഴുകുന്ന തോടുണ്ട്
തോട്ടുവക്കത്തൊരാൽ മരമുണ്ട്
തോട്ടിൽ പുളയ്ക്കുന്ന മീനുണ്ട്.

കാട് ചിരിക്കണ നേരത്ത് മലയണ്ണാൻ
സ്വപ്നം കണ്ട് ഉറങ്ങുന്നേ..
കാട് കരയുന്ന നേരത്ത് മൂങ്ങകൾ
തണുപ്പിൽ മുഖം പൊത്തിക്കരയുന്നു

ചീവീടും ചെമ്പോത്തും മാനും കുറുക്കനും
പാമ്പും പഴുതാര പുൽച്ചാടി..
കരിയിലച്ചോട്ടിൽ അന്നം തെരയുന്ന
പേരറിയാ പ്രാണി മുക്കോടി

കാട്ടിൽ മഴയുണ്ട് വെയിലുണ്ട് മഞ്ഞുണ്ട്
കാടുണ്ടേൽ നാടുണ്ട് ജീവനുണ്ട്
കാടുണ്ടേൽ നാടുണ്ട് ഞാനുണ്ട് നീയുണ്ട്
പൂവും പ്രകാശവും കാറ്റുമുണ്ട്

കാട് പിഴുത് നീ നാട് പണിയുമ്പോൾ
ഓർക്കുക നാമെന്നും കൂട്ടുകാരെ
കാടില്ലേൽ നാടില്ല ഞാനില്ല നീയില്ല
പൂവും പ്രകാശവും കാറ്റുമില്ല
പൂവും പ്രകാശവും കാറ്റുമില്ലെങ്കിലോ
മണ്ണിതിൽ പ്രാണനിൻ വർണ്ണമില്ല.

കാട് പിഴുത് നീ നാട് പണിയുമ്പോൾ
ഓർക്കുക നാമെന്നും കൂട്ടുകാരെ
കാടില്ലേൽ നാടില്ല ഞാനില്ല നീയില്ല
പൂവും പ്രകാശവും കാറ്റുമില്ല
പൂവും പ്രകാശവും കാറ്റുമില്ലെങ്കിലോ
മണ്ണിതിൽ പ്രാണനിൻ വർണ്ണമില്ല.

പൂവും പ്രകാശവും കാറ്റുമില്ലെങ്കിലോ
മണ്ണിതിൽ പ്രാണനിൻ വർണ്ണമില്ല.


***********************************************************


Tuesday, July 5, 2016

പെരുന്നാളോർമ്മയിലെ നാണയക്കിലുക്കം




നാലു വയസ്സോളം പ്രായവ്യത്യാസമുണ്ട് ഞാനും സൈബുവും തമ്മിൽ.

സൈബു, അഞ്ചു പെങ്ങന്മാരിൽ എനിക്കു നേരെ താഴെയുള്ളവൾ.
അവൾ തന്നെയാണ് പ്രിയപ്പെട്ട പെങ്ങളും കളിക്കൂട്ടുകാരിയും.
ജീവിതത്തിൽ കളിക്കിടയിൽ പോലും അവളോട് പിണങ്ങിയിട്ടുണ്ടോ എന്നെനിക്കോർമയില്ല.

അക്കാലത്തെ പെരുന്നാൾ ദിവസം മുതിർന്നവരിൽ നിന്നും ലഭിക്കുന്ന പെരുന്നാൾ പൈസയുടെ തോത് അവൾക്കായിരുന്നു കൂടുതൽ. കാരണം ഞാൻ അവളെക്കാൾ വലിയവനും അവളോട് എന്നെക്കാൾ കൂടുതൽ  എല്ലാവർക്കുമുള്ള വാത്സല്യവും കാരണമാണ് അവളുടെ കൈയിലുള്ള നാണയക്കിലുക്കത്തിന് കനം കൂടാൻ കാരണം.

ഒന്നര രൂപക്ക് ഒരു കാർ വാങ്ങണം. എട്ടു രൂപ അമ്പത് പൈസക്ക് ഒരു കുപ്പി ഹോർലിക്സ് വാങ്ങണം. പിന്നെ പന്നിയങ്കരയിൽ നിന്നും നടന്നു പോകാവുന്ന ദൂരത്തുള്ള (നടത്തത്തിന് പിന്നിലുള്ള ലക്ഷ്യം മുപ്പത് പൈസ ബസ്ചാർജ് ലാഭിക്കുക എന്നതാണ്) കോഴിക്കോട് പുഷ്പാ തിയേറ്ററിൽ നിന്നും പ്രേംനസീറിന്റെ ഒരു സിനിമ കാണണം. (ടിക്കറ്റ് ചെലവ് 75 പൈസ, ഏറ്റവും മുന്നിലെ ബെഞ്ച്) ഇതിനൊക്കെ വരുന്ന ചെലവ് കൂട്ടിയും കിഴിച്ചും  കൈയിൽ വന്നു ചേരുന്ന പെരുന്നാൾ പൈസ ഇനത്തിൽ കിട്ടിയ വരുമാനം തികയാതെ വരുമെന്ന ബോധ്യമാണ് സൈബുവിന്റെ വരുമാനം കൂടി കൈക്കലാക്കാൻ പദ്ധതി തയ്യാറാക്കുന്നത്.

ഞാൻ നട്ടു വളർത്തിയ മാവിൻചുവട്ടിൽ (അന്ന് ഒരാൾപൊക്കമേ ഉള്ളൂ ആ മാവിന്) ചെറിയൊരു കുഴിയുണ്ടാക്കി പണം കുഴിച്ചിട്ടാൽ ഇരട്ടി ലഭിക്കുമെന്ന ഓഫർ അതിനാടകീയമായി അവളെ അറിയിക്കുന്നു.
പക്ഷെ ആരോടും പറയാൻ പാടില്ല. അവൾ സമ്മതിച്ചു.

പക്ഷെ അവളാരാ മോൾ.
ഒറ്റയടിക്ക് പരീക്ഷണത്തിന് തയ്യാറല്ല അവൾ.

ആയതിനാൽ തന്നെ പത്തു പൈസ കുഴിച്ചിടാൻ എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചു.
ഒരു വൈകുന്നേരമായിരുന്നു അത്. പിറ്റേന്നു രാവിലെ മാവിൻചുവട്ടിലെത്തി അവളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഞാനാ കുഴി മാന്തി നോക്കി. അവൾ അതിശയ പ്പെട്ടു. പത്തു പൈസക്ക് പകരം കുഴിയിൽ 20 പൈസ വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നു.

പിന്നെയധികമൊന്നും ആലോചിക്കാതെ കയ്യിൽ വന്ന 20 പൈസയും കുഴിയിലേക്കിട്ട് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
ഒരു സന്തോഷച്ചിരി അവളുടെ മുഖത്തു തെളിഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് പതിവിലും നേരത്തെ അവൾ എന്നെയും കൂട്ടി പറമ്പിന്റെ മൂലയിലെ മാവിൻ ചുവട്ടിലേക്ക്.
അവളുടെ വിശ്വാസം പിടിച്ചു പറ്റാൻ വെറുതെ കണ്ണടച്ചു ഏതാനും സെക്കൻഡുകൾ.
ശേഷം, ചെറിയൊരു കമ്പെടുത്തു തലേദിവസം 20 പൈസ കുഴിച്ചിട്ടയിടത്തു മണ്ണ് മാറ്റാൻ തുടങ്ങി.
അവളുടെ കുഞ്ഞു കണ്ണുകളിൽ പൂത്തിരി കത്തുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. കാരണം കുഴിയിലെ 20 പൈസ 40 പൈസയായി  വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു.

പൊടുന്നനെ അവൾ വീട്ടിനകത്തേക്കോടുന്ന കാഴ്ചയാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്. വൈകിയില്ല, പെരുന്നാൾപൈസ ഇനത്തിൽ കിട്ടിയ മുഴുവൻ പണവും കൈക്കുമ്പിളിൽ നിറച്ചു എന്റെ നേരെ നീട്ടി ചിരിക്കുകയാണ് അവൾ.

ഇതാ.. ഇതു മുഴുവൻ കുഴിച്ചിട്. നാളെ ഒരുപാട് പൈസ കിട്ടുമല്ലോ.

അവളുടെ ആവേശം എന്റെയുള്ളിൽ ചിരിയായി പൊടിഞ്ഞു. എന്റെ സന്തോഷം പുറത്തു കാണിക്കാതെ കിട്ടുന്നതിൽ എനിക്കും എന്തെങ്കിലും തരണമെന്ന് ഒരു 'കരാർ' പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചു.

അന്ന് രാത്രി, രാവിലെ നേരത്തെ ഉണരണമെന്ന് ഓർമപ്പെടുത്തിയാണ് അവളുറങ്ങാൻ പോയത്.

പണം ഇരട്ടിക്കുന്ന കാര്യം ഓർത്തു കിടന്ന അവൾ എപ്പോഴാണാവോ ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവുക. ഞാൻ പെട്ടെന്നുറങ്ങി. കാരണം ഇരുട്ടുന്നതിനു മുമ്പ് തന്നെ അവളുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ചു പണമെല്ലാം എന്റേതാക്കി മാറ്റിയിട്ടുണ്ടാ യിരുന്നല്ലോ.

നേരം വെളുത്തത് അറിഞ്ഞതേയില്ല.
അവൾ വന്ന് കുലുക്കി വിളിച്ചപ്പോഴാണ് എഴുന്നേറ്റത്.

കണ്ണും തിരുമ്മി അടുക്കളത്തിണ്ണമേൽ ഇരുന്നപ്പോൾ അവൾ ചിണുങ്ങി.
ഉടനെ പറമ്പിൽ പോയി പണമെടുക്കാൻ അവൾ ധൃതിപ്പെട്ടു.

അങ്ങനെയൊരു കാര്യമുണ്ടല്ലോ എന്നത് പെട്ടെന്ന് ഓർമയിൽ വന്നതു പോലെ ഭാവിച്ചു അവളെയും കൂട്ടി നടന്നു.

കമ്പെടുത്തു മണ്ണ് നീക്കാൻ തുടങ്ങി.

അൽപ്പനേരം. കുഴിക്കു മുകളിലെ മണ്ണ് മുഴുവൻ മാറ്റപ്പെട്ടു.
അവിടെ പൈസക്ക് പകരം ഏതാനും ഇത്തിളുകൾ (കക്കയുടെ പുറംതോട്) മാത്രം കണ്ടു അവളുടെ തൊണ്ടയിൽ കരച്ചിൽ കുരുങ്ങി.

പൈസ കുഴിച്ചിട്ട സമയം നന്നാവാഞ്ഞിട്ടാവുമെന്ന കാരണം അവളെ വിശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ട്, സംഭവം ആരോടും പറയേണ്ടെന്നും ചട്ടം കെട്ടി ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തത് പോലെ ഞങ്ങൾ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറി.

ഒരു നിധി കൈയിൽ വന്നു ചേർന്ന അവസ്ഥയായിരുന്നു കുറെ ദിവസത്തേക്ക്. മനസ്സിലെ കുഞ്ഞു പ്ലാനുകളെല്ലാം പ്രാവർത്തികമാക്കിയിട്ടും ബാക്കി വന്ന പണം എന്തൊക്കെ ചെയ്തു എന്നെനിക്കോർമ്മയില്ല.

മൂന്നര പതിറ്റാണ്ടിനു മുമ്പാണത്.

അവളുടെ ഈ ഭാഗ്യപരീക്ഷണ കഥ പിന്നീട് പലപ്പോഴും കുടുംബത്തിൽ ചർച്ച യാവുകയും കൂട്ടച്ചിരിയായി പരിണമിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.

ഇപ്പോഴും കുട്ടിക്കാലത്തെ പെരുന്നാളിലേക്കും  അന്നത്തെ ഓർമകളിലേക്കും തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ മുതിർന്നവർ കൈവെള്ളയിൽ വെച്ചു തരുന്ന നാണയ ക്കിലുക്കം ചെവിയിൽ മുഴങ്ങുന്നു.

അവൾക്ക് മഹാനുണകൾ കഥകളായി പറഞ്ഞു കൊടുത്ത പെരുന്നാൾ രാവ് എത്ര പെട്ടെന്നാണ് ഉള്ളിലെ ഓർമകളായി മാറിയത്.

'നേരം വെളുത്താല് പെരുന്നാളാണുമ്മാ..
വേഗം നേരം വെളുക്കുന്നില്ലന്റുമ്മാ..'

ആരോ പാടിയ, ഉള്ളിൽ പെരുന്നാൾ പാട്ടു പോലെ കയറിക്കൂടിയ വരികൾ അവളും ചേർന്നു പാടിയ ആ പെരുന്നാൾ രാവുകൾ...

മാസപ്പിറവി കണ്ടുവെന്ന വാർത്ത കേൾക്കുന്നതോടെ എല്ലാ പെരുന്നാൾ തലേന്നും ഞാൻ കാണാദൂരത്തുള്ള അവളുടെ ഫോൺ ചതുരത്തിലേക്ക് ആ രണ്ടു വരിപ്പാട്ട് മൂളി കൺകോണുകളിൽ നനവ് പടർത്തുന്നതെന്തിനാണ്?

ചിരിച്ചു ചിരിച്ചു അവസാനം സംസാരം നിർത്തുന്നതിന് മുമ്പ് അവളുടെ ശബ്ദം ചിലമ്പി നേർത്തു പോവുന്നതെതെന്തു കൊണ്ടാണ്?

നമ്മുടെ ചുറ്റുമുള്ള പുതിയ കുട്ടികളെ കാണുമ്പോൾ, സൈബുവേ.. അവരുടെ കൈവെള്ളയിൽ പെരുന്നാൾ പൈസ വെച്ചു കൊടുക്കുമ്പോൾ  നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ ഈ പണമിരട്ടിപ്പുകഥ അവരെ പറഞ്ഞു കേൾപ്പിക്കരുത്.

പുതിയ തന്ത്രങ്ങളുടെ പെരുന്തച്ചന്മാരായ അവർ
ഇത്രയും  മന്ദബുദ്ധികളായിരുന്നോ നിങ്ങൾ ആങ്ങളയും പെങ്ങളും
എന്നു മുഖത്തടിച്ച പോലെ ഒരു പക്ഷെ ചോദിച്ചേക്കും.

അതു കേട്ടാലും നീ കിലുങ്ങിച്ചിരിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാം.
ആ ചിരിയിലും മുഴങ്ങുന്നുണ്ടല്ലോ  സന്തോഷത്തിന്റെ നാണയക്കിലുക്കം.

*****************************************************************
ചിത്രം : ഷബ്‌ന സുമയ്യ, ആലുവ


***********************************************************************